واحد خبر mobile.ir : شرکت گوگل در روز 16 ژوئن 2026 (26 خرداد 1405) از ارائه نسخه پایدار اندروید 17 برای دستگاه‌های Pixel واجد شرایط خبر داده است. این نسخه جدید بیش از هر چیز بر بهینه‌سازی قابلیت‌های چندوظیفه‌گی (Multitasking)، هماهنگی بیشتر با نمایشگرهای بزرگ و گوشی‌های تاشو و همچنین ارتقاء ساختارهای امنیتی تمرکز دارد. برخی از مهم‌ترین تغییرات اعمال‌شده در اندروید 17 را می‌توان در مواردی مثل مدیریت دقیق‌تر دسترسی‌های حریم خصوصی، ابزارهای کمکی برای تولید محتوای ویدئویی و بهبود پایداری سیستم در زمینه مدیریت حافظه رم خلاصه کرد. در ادامه این مطلب، کلیدی‌ترین ویژگی‌ها و تغییرات فنی این سیستم‌عامل را بررسی می‌کنیم.

اندروید 17 نسبت به نسل قبلی آن بیش از طراحی و موارد ظاهری در قابلیت‌های کاربردی و بهینه‌سازی‌های ساختاری متفاوت شده است و مدیریت زیرساخت‌های امنیتی و ارتقاء حریم خصوصی نیز در آن مد نظر قرار گرفته است. برای درک بهتر مسیر توسعه این نسخه، در ادامه 7 مورد از کلیدی‌ترین تغییرات ساختاری و قابلیت‌های جدید اندروید 17 را با تمرکز بر عملکرد و کارایی آن‌ها بررسی می‌کنیم:

حباب‌های شناور برنامه‌ها و نوار حباب (Bubble Bar)

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های جدید اندروید 17 قابلیتی به‌نام App Bubbles یا حباب برنامه‌‌هاست؛ در این ویژگی کافی‌ست تا پس از نگه‌داشتن دست روی آیکون برنامه‌ها گزینه مرتبط با این قابلیت را انتخاب کرد تا برنامه مورد نظر روی محیط رابط کاربری شناور بماند. کار جایی جالب می‌شود که برنامه‌های دیگر را نیز به همین ترتیب شناور کرد که لیست آن‌ها با لمس یک دایره شناور روی صفحه ظاهر می‌شود و با انتخاب هرکدام از برنامه‌ها امکان سوییچ سریع به آن بدون دخالت در دیگر برنامه‌ها فراهم می‌شود. تصور کنید در حال تماشای یک ویدئو هستید و می‌خواهید بدون خروج از آن صفحه، نگاهی سریع به یک ماشین‌حساب یا مرورگر بیندازید؛ اکنون کافی است دست خود را روی آیکون ماشین‌حساب یا مرورگر نگه دارید تا بعد از تبدیل شدن به یک دایره شناور و کوچک روی صفحه بدون بستن ویدئو از ماشین‌حساب یا مرورگر استفاده کنید.

این ویژگی در تبلت‌ها و گوشی‌های تاشو ارتقاء پیدا کرده و یک بخش اختصاصی به نام نوار حباب برای آن در پایین صفحه در نظر گرفته شده است که اجازه می‌دهد چند برنامه شناور را به‌طور هم‌زمان باز نگه‌دارید، اندازه آن‌ها را تغییر دهید یا خیلی سریع بین آن‌ها جابه‌جا شوید.

قابلیت Screen Reactions برای تولیدکنندگان محتوا

ضبط هم‌زمان محتوای صفحه‌نمایش (اسکرین‌ریکورد) به همراه تصویر دوربین سلفی پیش از این در رابط کاربری برندهایی مانند سامسونگ و شیائومی حضور داشت و برنامه‌های جانبی متعددی نیز این قابلیت را ارائه کرده‌اند. در اندروید 17 اما این ویژگی برای اولین بار به هسته اصلی و خام سیستم‌عامل افزوده شده است و بدین‌ترتیب با آغاز فرایند اسکرین ریکورد، می‌توان چهره کاربر را نیز با دوربین جلو به ویدئو افزود.

تفاوت بزرگ بومی شدن این ابزار در اندروید 17، هماهنگی بالاتر آن با سخت‌افزار دستگاه است که باعث می‌شود گوشی هنگام ضبط ویدئوهای سنگین یا گیم‌پلی بازی‌ها، کمتر داغ کند و دچار افت فریم نشود. این ویژگی ساخت ویدئوهای واکنش (Reaction)، گیم‌پلی یا راهنماهای آموزشی را برای تمام کاربران اندروید، بدون نیاز به نصب هیچ نرم‌افزار اضافه‌ای، تسهیل می‌کند.

حالت اختصاصی بازی برای گوشی‌های تاشو (Foldable Gaming Mode)

ایده استفاده از تقسیم صفحه‌نمایش گوشی‌های تاشو به دو نیمه مجزا در اپلیکیشن‌های مختلف را پیش از این سامسونگ در ویژگی موسوم به Flex mode در سری فولد و فلیپ گوشی‌های این شرکت اجرا کرده بود؛ این ویژگی حالا در اندروید 17 نیز به‌صورت بومی و استاندارد در زمینه بازی و گیمینگ به‌کار گرفته شده به‌طوری‌که با نیمه باز بودن یک گوشی تاشو، صفحه به‌طور خودکار به دو بخش در بالا و پایین تقسیم می‌شود که نیمه بالایی خود بازی را نشان می‌دهد و نیمه پایینی به یک دسته بازی (Gamepad) مجازی و لمسی با قابلیت شخصی‌سازی دکمه‌ها تبدیل می‌شود.

اجرای این ویژگی به‌صورت native و بومی در اندروید 17 امکان استفاده از آن روی تمامی گوشی‌های تاشو از برندهای مختلف را به‌صورت خودکار، بدون باگ و با هماهنگی کامل سخت‌افزاری فراهم می‌آورد. علاوه بر این، امکان تغییر چیدمان دکمه‌ها (Remapping) برای دسته‌های بازی فیزیکی و خارجی نیز به صورت بومی به اندروید 17 اضافه شده است؛ به این معنا که بعد از اتصال بلوتوثی هر دسته بازی فیزیکی و واقعی به گوشی مجهز به اندروید 17، فارغ از عنوان بازی انتخاب شده، می‌توان از طریق تنظیمات سیستم‌عامل اندروید کارکرد دکمه‌های روی دسته فیزیکی را به‌دلخواه تغییر داد.

سیستم ضد سرقت هوشمند و ارتقاء قابلیت علامت‌گذاری به عنوان گم‌شده (Mark as Lost)

گوگل در اندروید 15 ویژگی هوشمندی به نام قفل تشخیص سرقت (Theft Detection Lock) را معرفی کرد که با ترکیب اطلاعات به‌دست آمده از حسگرهای حرکتی دستگاه و تحلیل هوش مصنوعی، قاپیده شدن گوشی از دست کاربر را تشخیص می‌داد و صفحه را فوراً قفل می‌کرد. حالا در اندروید 17، گوگل یک گام فراتر رفته و به سراغ سناریویی رفته است که سارق پیش از دزدیدن گوشی، رمز عددی (PIN) یا الگوی بازگشایی قفل (pattern) شما را دیده یا حتی آن را حدس زده است.

در نسخه‌های قبلی، سارق با داشتن رمز عددی می‌توانست وارد گوشی شود، رمز را عوض کند و ردیابی دستگاه را برای همیشه از کار بیندازد. اما در اندروید 17، اگر گوشی شما سرقت برود، می‌توانید از راه دور و از طریق یک دستگاه دیگر، آن را به عنوان گم شده (Mark as Lost) علامت‌گذاری کنید. با این کار، دستگاه در حالت امنیتی سخت‌گیرانه‌ای قرار می‌گیرد که در آن، رمزهای متنی یا عددی کلاً بی‌اعتبار می‌شوند. گوشی در این وضعیت تنها و تنها با اطلاعات بیومتریک یعنی اثر انگشت یا تشخیص چهره مالک اصلی دستگاه باز می‌شود. بنابراین، حتی اگر سارق رمز فعلی شما را هم بلد باشد، با سد محکم بیومتریک روبه‌رو شده و امکان دسترسی به اطلاعات شما را ندارد. علاوه بر این، فاصله زمانی اجباری بین تلاش‌های ناموفق برای ورود رمز نیز بسیار طولانی‌تر شده تا جلوی تست کردن رمزهای مختلف گرفته شود.

حریم خصوصی دقیق‌تر: انتخابگر مخاطبین و کنترل موقعیت مکانی

بسیاری از برنامه‌ها (مانند پیام‌رسان‌ها یا شبکه‌های اجتماعی) برای کارکرد خود به دسترسی به مخاطبین یا موقعیت مکانی نیاز دارند؛ اما تا پیش از این، دادن این مجوزها به معنای به اشتراک گذاشتن تمام اطلاعات شما بود. اندروید 17 با دو ابزار کلیدی، این دسترسی‌ها را به شکلی کاملاً محدود و تحت کنترل شما درآورده است:

انتخابگر بومی مخاطبین: تا قبل از اندروید 17 برای آن‌که اطلاعات تماس یکی از مخاطبان خود را از دفترچه تلفن در یک برنامه (فرضاً در یک پیام‌رسان) ارسال کنید چاره‌ای جز واگذار کردن دسترسی کامل به دفترچه تلفن حاوی صدها مخاطب دیگر به آن برنامه وجود نداشت؛ در اندروید 17 اما به‌لطف یک واسط امن جدید می‌توان فقط و فقط یک یا چند مخاطب خاص را انتخاب کرد و برنامه تنها به همان موارد دسترسی خواهد داشت، بدون اینکه از بقیه مخاطبین شما باخبر شود.

شبکه موقعیت مکانی تقریبی هوشمند: دسترسی به موقعیت مکانی کاربر یک از کاربردی‌تری و در عین حال امنیتی‌ترین دسترسی‌های موجود در هر گوشی هوشمند ا‌ست؛ این دسترسی در گذشته اصطلاحاً صفر و یکی بود و برنامه‌ها یا به‌طور کامل موقعیت دقیق شما را می‌دانستند یا از این دسترسی محروم بودند؛ در اندروید 12 گزینه «موقعیت تقریبی» با یک محدوده ثابت 2 کیلومتری در دسترس قرار گرفت تا از نگرانی‌های کاربران بکاهد. اما این موقعیت تقریبی نیز اصطلاحاً بدون باگ نیز نبوده و در مناطق بسیارخلوت و کم‌تراکم بازهم به‌خوبی موقعیت کاربران را افشا می‌کرد. از این رو در اندروید 17 سیستم به جای در نظر گرفتن یک الگوریتم ثابت، با سنجش تراکم جمعیت منطقه مورد نظر این محدوده تقریبی را به صورت پویا بسیار بزرگ‌تر در نظر می‌گیرد و بدین‌ترتیب از حریم خصوصی حفاظت بیش‌تری به‌عمل می‌آید.

بهینه‌سازی عملکرد: محدودیت‌های سخت‌گیرانه برای رم برنامه‌ها

ادعای مدیریت حافظه و جلوگیری از کندی سیستم در مجموعه اندروید موضوع جدیدی نیست و سال‌هاست که اپلیکیشن‌های متعددی با ترفند بستن اجباری برنامه‌ها و پوسته‌های اختصاصی برندها با الگوریتم‌های سخت‌گیرانه خود، ادعای پاک‌سازی رم را دارند. با این حال، اپلیکیشن‌های جانبی اغلب با بستن کورکورانه فرآیندهای در حال اجرا عملاً مصرف باتری را بیشتر می‌کردند و پوسته‌های شرکتی نیز با متوقف کردن برنامه‌های پس‌زمینه، حتی گه‌گاه باعث اختلال در دریافت اعلان‌ها می‌شدند. اما اندروید 17 این نبرد قدیمی را با آوردن یک سیستم نظارتی سخت‌گیرانه به هسته اصلی و ریشه سیستم‌عامل تغییر داده است.

در این نسخه، مدیریت رم به جای برخورد چکشی و بستن کامل اپلیکیشن‌ها، به صورت هوشمند و پویا بر اساس ظرفیت سخت‌افزاری دقیق گوشی شما عمل می‌کند. اندروید 17 رفتار برنامه‌ها را زیر نظر می‌گیرد و به محض شناسایی فرآیندهای مخرب یا پدیده موسوم به «نشت حافظه» یا Memory Leak در پس‌زمینه، دقیقاً همان بخش آسیب‌رسان را مهار می‌کند، پیش از آنکه باعث بی‌ثباتی یا کندی کل دستگاه شود. بومی شدن این قابلیت در ساختار اندروید امکان تنفس را برای سخت‌افزار دستگاه فراهم می‌کند و در نتیجه آن، جابه‌جایی بین برنامه‌ها روان‌تر از قبل صورت گرفته، از افت فریم در بازی‌های سنگین جلوگیری می‌شود و مصرف روزانه باتری بدون از دست رفتن اعلان‌های پنهان در پس‌زمینه نیز بهبود می‌یابد.

تغییرات کوچک اما کاربردی در رابط کاربری

گوگل در اندروید 17 چندین ویژگی اصطلاحاً رفاهی (Quality-of-Life) را به بخش رابط کاربری اضافه کرده است؛ اگرچه برخی از این قابلیت‌ها پیش از این در پوسته‌های اختصاصی برندها یا لانچرهای جانبی وجود داشتند، اما اهمیت حضور آن‌ها در اندروید 17، بومی و استاندارد شدن آن‌ها در هسته اصلی سیستم‌عامل برای تمامی گوشی‌های استفاده‌کننده از این ورژن اندروید است:

پنهان کردن نام برنامه‌ها: قابلیت حذف متن زیر آیکون‌ها برای داشتن صفحه‌ای مینیمال و خلوت که پیش از این در برخی لانچرهای محبوب (مثل Nova Launcher) یا بعضی رابط‌های کاربری مثل شیائومی یافت می‌شد حالا به صورت یک گزینه رسمی و بومی به تنظیمات صفحه اصلی اندروید 17 اضافه شده است.

ولوم مستقل دستیار صوتی: حتماً برایتان پیش آمده که در حال گوش دادن به یک موسیقی ملایم بوده‌اید، اما به محض فعال کردن دستیار صوتی، صدای پاسخ دادن آن بیش از حد بلند بوده است. در اندروید 17، دستیارهای صوتی بالاخره یک کانال صوتی کاملاً مجزا پیدا کرده‌اند؛ این یعنی می‌توانید بلندی صدای دستیار صوتی را بدون دست زدن به ولوم موسیقی یا ویدئو، به‌طور مستقل کم یا زیاد کنید.

استثناهای تم تاریک: ایده مدیریت تم تاریک برای اپلیکیشن‌های ناسازگار، پیش از این به شکل‌های مختلف در برخی برندها اجرا شده بود. حالا اندروید 17 به‌طور رسمی به شما اجازه می‌دهد برنامه‌های خاصی را به صورت دستی انتخاب کنید تا از تم تاریک اجباری سیستم مستثنی شوند و با همان ظاهر روشن و اصلی خود کار کنند، بدون اینکه چیدمان رنگی آن‌ها به‌هم بریزد.